© 1977 Paul Cooijmans
Opmerking (2006): Dit is een versie van dit sprookje in Lieshouts dialect, geschreven in de eerste klas van de middelbare school.
Ur waren is zeuven geitjes. Op nun dag ging de aaw geit nò de mert. Toen zen ze tigge de geitjes: Jonges, moeder moet evventjes weg. Gen rotstreke uithoale en as de wollef kumt zegde mar dettie daud kan valle. Nie ope doen.
"Des goed" zenne de geitjes. "Tot ziens dan."
Toen moeder weg waar ginge de geitjes spellekes doen en alles ging goed totter op de deur wier gerommeld. "Dor hedde ut gedonder" zenne de geitjes.
"Wa moette?" vroeg ur enne. "Mak de deur is ope jonge" zen de wollef die buite ston en ze vur de gek wò haawe.
"Ja, we kieke wel uit" zenne de geitjes, die hurde dè ut de wollef waar. De wollef ging dus weg, want ie vuulde wel dettie toch nie binne kon komme.
Evventjes latter kwammie trug en zen munnu vrouwestèèm desse de deur ope moesse moake, want ie zaat nog steeds op slot. De geitjes daachte dè alles in orde waar, mar enne waar toch zò link um àn de wollef te vroagen zunne paut te loate zien...
De wollef snapte dettie fout ging assie zunne paut liet zien, dus druktenie zunne snor mar wer. Naw moessie wa anders verzinne. Hij dawde zunne paut in ut mèèl ummum wit te loate lijke.
Toenie zunne paut an de geite ha loate zien, daachte ze dè alles goed waar en ze zenne: "Goeie soep jonges, ope de tent". De wollef kwam binne en zen: "Naw hebbik oe an oewe start, vuil stinkers!"
De geite verschòte zuneige ut oapeloazerus. De wollef sloeg ze hallef kepot en fraat ze op. Allein ut zuvvende geitje waar zò link um in de klok te duike, en die blef doar zitte tot de wollef um pleitte.
's Oaves kwam de aaw geit harstikke zat thuis en ut klèèn geitje zen dè de wollef de aander op ha gefrète. "Zon vuil stuk skorum!" zen dun aawe. "Die rotgeintjes zallik um wel is efkes aflère."
Hij viet un stuk hawt en ging mu ut geitje nò ut hol van de wollef, die mu zunne vollen buik lag te sloape.
"Hedde min jòòng opgefrète, loeder!" kwekte dun aawe. De wollef wier wakker en verskóót zuneige rot. "Bèènde beloazerd," zennie, "ik heb genne paut buite de deur gezet!"
"Hij líegt dettie barst," riep het geitje, "ik het ut zèèlluf gezien!" Dun aawe sprong nò de wollef en sloeg um zun herses in oekaar. De wollef lag mèè in katzwijm en waar in een par menute de pijp uit. Dun aawe viet un mes en sneej dun buik van de wollef ope. De zes geite sprongen urruit en zonge: "Dor zin we wer!"
"Ge kaant van geluk sprèke" zen dun aawe. "Dor waarde hòst de pineut geweest."
Ze dinne allemol stein in dun bòòrst van de wollef en smeten um de plomp in. En de geitjes lèèfde nog laang en gelukkig.